ΕΛΥΤΗΣ:ELENH

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.

Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές.

Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν

Εσένα!

Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός;

Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα

που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα;

Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας

Κι είμαστε - σαν να πέρασε μέσα μας η ομίχλη ...-

...Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ υπάρχεις

Μια που υπάρχει άλλου ένας άνεμος για να σε ζήσει ολάκερη

Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα

Όχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε

Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής.

Ένα θολό συναίσθημα.Η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μες στις ψυχές μας που όσο παν κι απομακρύνονται...

...Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη.

Που δε βλέπει τίποτεΓιατί έγινε κιόλας μουσική αθέατη, φλόγα στο τζάκι

χτύπηματου μεγάλου ρολογιού στον τοίχο.Γιατί έγινε κιόλας ποίημα

στίχος μ' άλλον στίχο αχός παράλληλος με τη βροχή

δάκρυα και λόγια.Λόγια όχι σαν τ' αλλά

μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους προορισμόν:Εσένα!

Το ποίημα από το οποίο παρέθεσα εκτεταμένο μέρος ονομάζεται "Ελένη¨ και περιλαμβάνεται στην πρώτη ποιητική συλλογή του Ελύτη που τιτλοφορείται¨Ήλιος ο πρώτος ¨ που εκδόθηκε το 1939