ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου ήταν όπως αναφέραμε στην προηγούμενη ανάρτηση μια πρόσκληση στην Τουρκία για να επέμβει.Και η Τουρκία αποδέχτηκε την πρόσκληση.Το πρωί της 2οης Ιουλίου του 1974,ανήμερα της γιορτής του Προφήτη Ηλία, στρατιωτικές δυνάμεις της εισέβαλαν στην Κύπρο.Εξ όσων γνωρίζω έγιναν πολλά λάθη από την δική μας πλευρά,ήταν φανερό πως δεν ήμασταν έτοιμοι,πως δεν το περιμέναμε.Κι όμως έπρεπε να το περιμένουμε.Μετά το πραξικόπημα ήταν φανερό τι θα επακολουθούσε.Τα σχέδια ,ο στόχος των πραξικοπηματιών ήταν επίσης φανερά .Ένωση.Όμως χάσαμε τον πόλεμο.Όπως τον χάσαμε το 1922 στη Μικρά Ασία.Και στις δύο περιπτώσεις "πήγαμε για μαλλί και βγήκαμε κουρεμένοι"Έχω πληροφορηθεί πως συνέβησαν τρομερά λάθη από ελληνικής και ελληνοκυπριακής πλευράς.Ως και ότι η ελληνοκυπριακή Εθνική Φρουρά κατέρριψε ένα ελληνικό στρατιωτικό αεροπλάνο,νομίζωντας πως είναι τουρκικό!Στην Ελλάδα πολλοί πιστεύουν ότι η ελληνική χούντα πρόδωσε τον αγώνα.Ο πατέρας μου που συμμετείχε στην επιστράτευση( στην Ελλάδα μετά την εισβολή κηρύχθηκε επιστράτευση) μου έχει δηιγηθεί πως κυκλοφορούσαν με τις παντόφλες καθώς δεν υπήρχε επαρκής αριθμός αρβυλών!Είναι κωμικοτραγικά όλα αυτά!Τι καταστροφή ήταν αυτή;

Η Κύπρος ένα κομμάτι απ΄την καρδιά μας έχασε το 1/3 περίπου του σώματος της.Έμεινε ανάπηρα και παραμένει για τέταρτη δεκαετία πια.Θυμάμαι την καθηγήτρια μας στοΓυμνάσιο που ήταν Κυπραία και,μας είχε πει πως οι νυκοκυρές είχαν βάλει στο φούρνο διάφορα(ψωμί κλπ)και πως δεν τα έβγαλαν ποτέ ,αφού εγκατέλειψαν τις εστίες τους προκειμένου να γλιτώσουν!Ίσως να μην πρόλαβαν καν να γυρίσουν πίσψ το κεφάλι τους και να ρίξουν μια ματιά,μια τελευταία ματιά στο σπίτι τους,στο χωρκό τους,στη ζωή που άφηναν πίσω τους.Σκέφτομαι πως ίσως δεν έριξαν μια τελευταία,τρυφερή ματιά στους δικούς τους ανθρώπους,δεν πρόλαβαν να τους πουν"σ αγαπώ"πριν τους χάσουν για πάντα.Πριν στριμωχτούν σ΄έναν προσφυγικό καταυλισμό στις ελεύθερες περιοχές,να κλαίνε τους νεκρούς τους,να ονειρεύονται κάθε νύχτα πως επιστρέφουν στη γη τους,στη μήτρα τους απ΄όπου ο πόλεμος τους ξερίζωσε,να καρτερούν μήπως φανεί ο πατέρας,ο γιός ,ο φίλος που χάθηκε ,που κανείς δεν τον είδε,που αγνοείται,ζει πέθανε,ποιός ξέρει;Κι είναι η αγωνία τους αυτή καρφί στα πλευρά.Μ΄αυτήν πέθαναν τόσες μάνες...

Πρόσφυγας.Είναι 200.000 Ελληνικύπριοι και 65.000 Τουρκοκύπριοι που ζήσανε και ζούνε τούτη την ζωή.Ο Κύπριος πρόσφυγας ήταν για μένα απρόσωπος πριν γνωρίσω την Πετρούλα ,την καλύτερη φίλη και συγκάτοικο της Θεοδώρας.Και τότε είδα πως ο πρόσφυγας μεγάλωσε έχει κάνει οικογένεια,έχει παιδιά γύρω στα 20 που προοδεύουν.Άλλά σαν σκέφτεται πως άλλος ζει στο πατρικό του,άλλος δουλεύει το χωράφι του κι ίδιος είναι αναγκασμένος να ζει σε σπίτι άλλου και να δουλεύει άλλου την περιουσία τον πιάνει τρέλλα,ακράτητος θυμός!ισως πάλι να βοηθά άλλους πρόσφυγες,τί σπουδαίο!

Κι όμως παρ΄όλες τις καταστροφές και τις απώλειες η Κύπρος αναγεννήθηκε μέσα σε λίγα χρόνια!Κάποιοι Ελλαδίτες λένε τους Κύπριους χαζοκουμπάρους.Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλακεία από το να θεωρείς χαζούς τους Κύπριους!Κανένας χαζός δεν θα αναστήλωνε το κράτος του λίγα μόλις χρόνια μετά από μια τέτοια συμφορά.

Απ΄την άλλη και οι Τουρκοκύπριοι έχουν φριχτά παράπονα από τα χρόνια πριν το ΄74.Θα πουν κι εκείνοι για σφαγές ,βιασμούς και άλλες κτηνωδίες.Θα ήθελα να ξέρω αν οι Τουρκοκύπριοι θεωρούν τον τουρκικό στρατό ως κατοχική δύναμη ή δύναμη ασφαλείας,όπως πολλοί Ελληνικύπριοι βλέπουν την ΕΛ.ΔΥ.Κ. Πρέπει επιτέλους να βρεθεί μια λύση.Και η λύση πάντοτε προκύπτει μέσα από συμβιβασμό.Μια νέα προσπάθεια βρίσκεται εν εξελίξει.Είμαι αισιόδοξος.Πιστεύω πως ο Χριστόφιας και ο Ταλάτ επιδιώκουν να δώσουν την λύση.Βέβαια κι ο Κασουλίδης ήταν μετριοπαθής,όχι όμως και ο Τάσσος.Όσον αφορά τους Τουρκοκύπριους εκτός του Ταλάτ οι δύο άλλαι πολιτικοί στα κατεχόμενα ειναι πολύ ακραίοι.Ελπίζω να τα βρουνΚατ εμέ οι Κύπριοι πρέπει να αναπτύξουν περισσότερο την τοπική τους ταυτότητα από την εθνική καταγωγή τους.Και να αγαπήσουν το νέο τους κράτος(όποτε και αν υπάρξει).Μπορούμε να συνυπάρξουμε αρκεί να απομονώσουμε τους ακραίους και από τις δύο πτέρυγες.Απαιτεί προσπάθεια.Αλλά θα χουμε μονάχα να κερδίσουμε.Και σας αφήνω με λίγους στίχους του Θεοδώση Πιερίδη,σημαντικού Κύπριου ποιητή

"Τραγουδώ, τραγουδώ το νησί μου
Πού ναι τόσο μικρό για να μπόρει
σαν πουλί να χωρέσει στη χούφτα μου.
Που ’ναι τόσο μεγάλο, να μπόρεινα χωρά την ακέρια ανθρωπότητα"