Τείνω λοιπόν να πιστέψω πως η μόνη πραγματικότητα,η μόνη στάθερα,η αληθινή πραγματικότητα στη ζωή είναι ο θάνατος.Η σιωπή της αιωνιότητας..Στον κόσμο της ζωής όλα είναι μεταβαλλόμενα και παροδικά.Στον κόσμο του θανάτου όλα είναι σταθερά,βασιλεύει παγερή σταθερότητα.Κι όμως όλα εκεί καταλήγουν μ΄έναν τρόπο τόσο ενοχλητικό που σε κάνει να πιστεύεις ότι στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει σημασία στη ζωή αφού τίποτα δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει.Ασφαλώς αυτό είναι πολύ καταθλιπτικό και καθόλου ''λειτουργικό'' όπως θα έλεγαν κι οι ψυχολόγοιΔεν είναι εύκολο να συμβιβαστείς μ΄αυτό αλλά ενδεχομένως να είναι αλήθεια.Φυσικά ο χριστιανισμός υσχιρίζεται πως η Ανάσταση του Χριστού έλουσε στο φως της τόσο τη ζωή όσο και τον θάνατο.Μια αισιόδοξη προοπτική.
Όμως ας σκεφτούμε πόσα χρόνια πέρασαν πριν την γέννηση μας και πόσα θα ακολουθήσουν ύστερα από τον θάνατο μας.Ένα τόσο σύντομο πέρασμα...
Το δέυτερο που θέλω να θίξω είναι το ακόλουθο.Χρησιμοποιούμε τόσο συχνά λέξεις των οποίων τις έννοιες συναντάμε τόσο σπάνια στη ζωή μας.''Φίολος,φιλία,αγάπη σ' αγαπώ''.Το έχω συζητήσει και με τη Θεοδώρα αυτό και διαπίστωσα ότι συμφωνούμε.Αποκαλούμε τόσο εύκολα κάποιον φίλο κι όμως ,στην πράξη αναζητούμε την γνήσια φιλία όπως ένα διαμέντι στη στάχτη
Λέμε τόσο εύκολα''σ΄αγαπώ'' στον σύντροφο μας κι ας αναζητούμε τόσο απελπισμένα την πραγματική αγάπη, κι ας φοβόμαστε να ερωτευτούμε και να ''δώσουμε'' μήπως απογοητευτούμε και πληγωθούμε.Μ΄άλλα λόγια άλλο φιλία κι άλλο συντροφιά.Άλλο περνάμε όμορφα μαζί κι άλλο αγαπιόμαστε.Υπάρχει πληθωρισμός λέξων και έλλειμα εννοιών.
Τι είναι ο εθνικισμός:Πρέπει κάποιος να είναι υπερήφανος για το ότι είναι Έλληνας,Αμερικανός,Τούρκος κ.ο.κ.Αν εξετάσουμε ενδελεχώς το ζήτημα θα διαπιστώσουμε πως όλοι οι λαοί είναι για κάποιο λόγο υπερήφανοι για την καταγωγή τους.Άς πω την άποψη μου:Δεν είμαι υπερήφανος για την εθνική μου καταγωγή επειδή την θεωρώ τυχαία και επειδή δεν έχω συμβάλει προσωπικά σσε κάτι από αυτά που θα με έκαναν υπερήφανο γι΄αυτήν.Θα μπορούσα να είμαι υπερήφανος για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό,όμως δεν έχω συμβάλει σ΄αυτόν.Θα μπορούσα να υπερηφανευτώ για το έπος του ΄40 αλλά δεν έχω προσφέρει το παραμικρό.Πιο απλά θεωρώ ''τζάμπα μαγκιά'' το να υπερηφάνευτώ για επιτεύγματα για την επίτευξη των οποίων δεν έχω συμβάλει.Χαίρομαι που είμαι Έλληνας μα σεν είμαι υπερήφανος γι αυτή την σύμπτωση.
Θεωρώ τον εθνικισμό συλλογικό εγωισμό.Ακούγοντας τις προχθεσινές δηλώσεις Καρατζαφέρη πως με αφορμή τις ταραχές που έγιναν στην Πρώην Γιουκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας(και πάντως όχι Σκόπια...)ήρθε η στιγμή η Ελλάδα να επιβάλλει την άποχη της στο θέμα της ονομασίας,σκέφτηκα πως κατά πάσα πιθανότητα η άποψη μου αυτή είναι ορθή.
Εν κατακλείδι: Γιατί όσοι είναι υπερήφανοι για την εθνική τους καταγωγή χάρι σε όσα θετικά και ηρωικά έχουν κάνει''πρόγονοι'' τους,δεν ντρέπονται για όσα αρνητικά,ίσως εγκληματικά έχουν διαπράξει οι ''πρόγονοι''τους;Αν ήμουν υπερήφανος για την δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα θα έπρεπε ταυτοχρόνως να ντρέπομαι για την καταστροφή που προξένησαν στην Μήλο.
Ίσως φανεί παράδοξο μα έχω αισθανθεί ντροπή για την καταγωγή μου το περασμένο φθινόπωρο όταν κατά την διάρκεια του φεστιβάλ της ΕΦΕΚ προβλήθηκε ντοκυμανταίρ για την Κύπρο και στα πλαίσια αυτού σκηνές από το καταραμένο καλοκαίρι του΄74.Αισθάνθηκα πως ως ο μόνος Καλαμαράς φέρω κάποια ευθύνη για το πραξικόπημα που άνοιξε το δρόμο στην εισβολή του Αττίλα,φέρω ευθύνη (όχι ατομικά μα εθνικά,τοπικά) για τον ακρωτηριασμό της Κύπρου που επηρεάζει όσους Κυπραίους ήταν παρόντες στο φεστιβάλ και χιλιάδες άλλους στο νησί,την ζαφειρόπετρα της Μεσογείου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου